Opmaat van 1 juni door één onzer broeders
Waarom is het zo vermoeiend om te discussiëren met iemand die ongelijk heeft? Hoe komt het dat wij al onze bewijzen moeten overleggen, al onze bronnen moeten kunnen citeren en logische argumenten moeten kunnen construeren, terwijl de andere persoon kan volstaan met: “Nee, dat geloof ik niet”.
Het heeft allemaal te maken met de Wet van Brandolini. In 2013 muntte Alberto Brandolini wat hij het “Asymmetrische Bullshit-principe” noemde. De wet luidt als volgt:
De hoeveelheid energie die nodig is om onzin te weerleggen, is onevenredig veel groter dan de energie die nodig was om de nonsens te produceren.
Een voorbeeld. Klaas beweert dat de Chinese Muur het enige door de mens gemaakte bouwwerk is dat je vanuit de ruimte kunt zien. Nu wil Anita dat weerleggen. Ze zegt dat astronauten in de ruimte zijn geweest. En zij konden de Chinese Muur niet zien. Logisch, zegt ze, want die muur is maar 6 meter breed en kan dus onmogelijk worden onderscheiden op 400 kilometer hoogte. Maar tegen de tijd dat Anita klaar is, is Klaas alweer bezig met iets anders.
De Wet van Brandolini verklaart waarom complottheorieën, politieke propaganda en desinformatie zich zo snel verspreiden. Want een leugen kan de wereld rondreizen voordat de waarheid hem kan achterhalen. Een leugen hoeft immers maar uit slechts één enkel zinnetje te bestaan. Maar de correctie heeft een hele paragraaf nodig, plus een bron, een voorbehoud én een nuanceniveau waar de meeste mensen geen geduld voor hebben.
Brandolini zegt niet dat we moeten stoppen met het hebben van dergelijke discussies. Maar hij waarschuwt wel dat als we erdoor uitgeput raken, dit geen teken van falen is. Het is slechts een teken dat het spel vanaf het begin al oneerlijk was.
Vrije vertaling naar de uitleg door de filosoof Jonny Thomson, afbeelding door ChatGPT
